„Rozstrzygnięcie wyścigu na wierzchołek Mont Blanc przyniósł rok 1786. (...)

O dziewiątej wieczorem 7 sierpnia Paccard i Balmat zabiwakowali ok. 250 m poniżej wierzchołka Montagne de la Cote. Poza chlebem i mięsem mieli ze sobą koc, pióro, atrament, notatnik, termometr i barometr oraz długie, podkute laski. Nazajutrz Paccard zmierzył temperaturę i ciśnienie i o 4,15 wyruszyli w górę. Nie mieli drabiny ani liny i z trudem pokonywali szczeliny na la Jonction, gdzie łączą się lodowce Bossons i Taconnaz. Noc była zbyt ciepła, czterokrotnie to pod jednym to pod drugim załamywały się śnieżne mosty i tylko poziomo trzymane długie laski pozwalały wyjść z opresji. W miarę upływu czasu wzmagał się północny wiatr. Przejście przez Grand Plateau było bardzo męczące, cienka pokrywa załamywała się pod objuczonymi wędrowcami, którzy grzęźli w głębokim miękkim śniegu. (...)

Do pokonania ciągle jeszcze pozostawało 400 m różnicy wysokości łatwą, ale wietrzną granią. (...)

O godzinie 6,13 dostrzeżono ich z doliny, posuwali się teraz tak szybko, że wyglądało to na zawody. O 6,23 stanęli na szczycie.”